Een belangrijke vroege poging om het moedertaalcurriculum systematisch te beschrijven is Ten Brinke’s The complete mother-tongue curriculum (1976). Ten Brinke schrijft geen methodeboek waarin één gewenste aanpak van moedertaalonderwijs wordt verdedigd. Zijn doel is breder: hij wil het veld van mogelijke en legitieme praktijken in het moedertaalonderwijs zichtbaar maken. Daarnaast wil hij bepalen welke posities moedertaalonderwijs kan innemen binnen het curriculum als geheel.

Daarvoor ontwikkelt Ten Brinke een beschrijvingskader met dimensies, opties en imperatieven. Een dimensie is een gezichtspunt van waaruit een doel of praktijk in het moedertaalonderwijs beschreven kan worden. Binnen zo’n dimensie zijn soms verschillende legitieme keuzes mogelijk; dan spreekt Ten Brinke van opties. Wanneer er volgens hem slechts één onderwijsinhoudelijk verdedigbare keuze is, spreekt hij van een imperatief.

Ten Brinke ordent de doelstellingen van moedertaalonderwijs in veertien dimensies, verdeeld over vijf hoofdrubrieken.